Als ik dit nieuwe jaar nou één boek in de klas ga promoten, dan is het wel het werk van deze Vlaamse taalvirtuoos. In Wildevrouw van Jeroen Olyslaegers waan je je in het Antwerpen van voor de Beeldenstorm, toen nieuwe geloofsrichtingen om hun gelijk vochten, vrijdenkers aanstootgevende boeken schreven en handelaren nieuwe wereld verkenden. Te midden van die dynamiek zoekt een getergde man naar eenheid.
Het is herbergier Beer wiens perspectief we in Wildevrouw volgen. In zijn herberg komt de Familie der Liefde bijeen, een geheim genootschap met grote namen dat de grenzen van het bekende oprekt door een andere godsbeleving, nieuwe kunsten en reizen naar onbekende oorden. Het is tijdens die ontdekkingsreizen dat een ‘wildevrouw’ naar Antwerpen wordt meegenomen en in Beers herberg belandt.
Beer zelf gaat geteisterd door het leven. De ene na de andere echtgenote sterft tijdens de baring van zijn kinderen en zijn vertrapte ziel zoekt naar eenheid. Zowel bij De Familie als bij het gezelschap met wie hij zijn taveerne draaiende houdt, voelt hij zich ingewijde noch buitenstaander. Ondertussen valt door alle religieuze twisten ook Antwerpen uit elkaar en wordt Beers herberg een haard van verraad.
Hoewel Olyslaegers over een tijd met grote veranderingen spreekt, is zijn roman geen verhaal van grote ideeën maar van echte mensen met invoelbare beslommeringen. Het is alsof je zelf in Beers herberg logeert. Alsof je zelf de landjuwelen van de rederijkers bijwoont. Alsof je zelf in de snoeiharde winter van 1564 het vuur met hout van de galg oppookt om de vrieskou buiten te houden.
Net als die andere prachtige historische roman, Willem die Madoc maakte, zou ik Wildevrouw vijf sterren hebben geven als de schrijver meer diepgang aan het slotstuk had gegeven. Belangrijke kwesties als de ontsnapping uit Antwerpen en de wederwaardigheden van de wildevrouw waren daardoor overtuigender geweest. Vier sterren voor Wildevrouw dus, maar een heerlijke taalervaring en tijdreis rijker.
Lekker lang lezen 